Vriendelijk of flirterig? Geven & ontvangen… anders bekeken

In de cursus Verbindend Communiceren, gaat een belangrijk stuk over waardering kunnen geven & ontvangen. Marshall Rosenberg, de grondlegger van ‘non-violent communication’ stelt voor om vaker onze dankbaarheid te uiten vanuit een intentie een bijdrage te leveren aan het leven van anderen. Je geeft dus iets zonder dat je er iets voor terug wil, echt oprecht omdat je de ander wil laten weten hoe hij/zij ook bijgedragen heeft aan jouw leven.

We doen dit eigenlijk niet zo vaak en hebben daar verschillende redenen voor: we gaan ervan uit dat de ander wel weet dat we dankbaar zijn (vaak naar ouders toe) dus dat het niet nodig is om expliciet iets te zeggen (bij navraag blijkt dit niet altijd zo te zijn). Of we doen het niet omdat we het gevoel hebben ons kwetsbaar op te stellen door waardering te uiten (vaak tussen mannen en vrouwen) en er zijn nog vele andere redenen…

Maar ik denk dat een ruimere visie op geven en ontvangen hier iets aan kan veranderen. Er is een bekende uitspraak van Sint-Franciscus van Assisi die zegt: “it is in giving that we receive”. Maar het was tijdens een les van contextuele therapie dat ik voor het eerst hoorde (en besefte) dat het omgekeerde ook waar is, dat ontvangen even belangrijk is als geven, dat we zelfs kunnen geven door te ontvangen. Dit was een echte eye-opener en ik merk dat dat voor veel mensen zo is als ik dit tijdens trainingen of coaching ter sprake breng.

Wie niet in staat is om te ontvangen, zal nog minder in staat zijn om te geven (Nag Hammadi-geschriften)

It is in receiving that we give

Tijd nemen om te ontvangen is een belangrijke manier om te geven aan anderen. Er is niets zo frustrerend, bijvoorbeeld, als oprechte dankbaarheid die niet ontvangen wordt. Wanneer heb jij voor het laatst een complimentje écht ontvangen… zonder je direct verplicht te voelen iets terug te zeggen of te doen. Meestal zoeken we onmiddelijk een reden achter een complimentje: “hè, wat wil die van mij?”. Of we wimpelen de waardering snel weg omdat we het niet geloven, denken dat we de waardering niet verdienen, geloven helemaal niet in onszelf of vinden het simpelweg onze plicht om iets te doen of egoïstisch om waardering te ontvangen of wuiven het weg onder het mom van nederigheid, een soort valse bescheidenheid. Er doet een verhaal de ronde over de Israelische eerste minister die tegen een van haar politici zei: “doe niet zo nederig, je bent niet zo groots!”.

Voor mij betekent een compliment geven, door iemand eraan te herinneren hoe die eventjes heeft bijgedragen aan mijn dag, week, leven, niet (noodzakelijk) dat ik blind ben voor de ‘andere’ kanten en het wil ook niet zeggen dat ik de ander op een voetstuk zet en mezelf als minderwaardig zie, of dat ik iets van die ander wil, ook al wordt dit soms zo (mis)begrepen.

Ik geloof gewoon dat het motiverend is om een levenshouding te kiezen van willen bijdragen aan elkaars leven en dat kan door vaker dankbaarheid te uiten en elkaar te herinneren aan de ‘goede’ kanten (zoals in sommige culturen). Waarom voor minder gaan? Het is al vaak zo moeiljk, laten we elkaar cadeautjes geven, niet enkel op complimentendag.

Hoe geef je een complimentje...

… zonder dat het lijkt dat je wil manipuleren of vleien of iets wil verkrijgen? Zekerheid dat je ‘juist’ wordt geïnterpreteerd is er nooit maar volgens Rosenberg verhogen deze 3 componenten wel je geloofwaardigheid. Als je waardering zegt:

  • Wat de ander gedaan heeft: een handeling die heeft biijgedragen aan je welzijn
  • Wat je voelt: het gevoel van plezier dat eruit voortvloeit
  • De behoefte waaraan is voldaan

Zo, nu weten we ook hoe we wél moeten flirten. Proberen op eigen risico ;-)

Winnie

met Zin & Zen