Coming out of the closet …

vrouwelijkenergie

Kennis

Ik hou wel van kennis en (integrale) theoretische kaders. Al heel mijn leven doe ik alles om gebrek aan kennis te vermijden. Ik studeer veel, ik lees veel en het mag zeker niet over ‘niks’ gaan.  Ik heb me altijd braaf aan het wetenschappelijke kader gehouden, koos voor theoretische psychologie en een academische carrière, haalde een doctoraat, studeerde wel drie verschillende therapeutische richtingen en ga zo maar door. Op zich, in milde vorm, niks mis mee, maar toch.. Enkele weken geleden kreeg ik te horen (weliswaar in niet zo milde woorden) dat ik de laatste tijd nogal ‘ondoordachte’ dingen doe, m.a.w. dat ik niet meer tot de ‘kennis-club’ behoor.  In eerste instantie wou ik wegvluchten in tegendeel-zoekend bewijs. Maar al snel besefte ik dat ik hier iets mee moest doen of beter gezegd, dat ik er even niks mee moest doen. Ik ben gaan zitten en bij het gevoel gebleven dat werd opgeroepen… ‘uit de kast komen’, kwam in me op. Iets wou duidelijk uit de kast komen. Ik wist nog niet zeker wat. Ik wou er een artikel over schrijven maar het geraakte niet af, tot ik gisteren een nieuwe trigger kreeg aangereikt.  Een post van mij die grappig bedoeld was, was voor iemand een trigger en haar reactie was dat voor mij ook. Maar het was net de trigger die ik nodig had om dit artikel af te maken. Want ook hier wou ik ‘bij blijven’.

Doe ik het wel goed?
De afgelopen weken kwam het thema ‘erbij blijven’ iets meer op de voorgrond dan anders. Ik stelde mij de vraag of ik het wel goed doe? (een niet onbekende vraag uit mijn dagelijks gedachtenrepertorium, btw). Hoe weet je namelijk of je wel bij een gevoel bent gebleven? Wat is dat juist? En hoe vermijd je dat je niet versmelt met het gevoel en dat je het uiteindelijk ook niet afwijst of negeert (ervan dissocieert). Tot nu toe liet ik het er zijn, ik was er mij bewust van. Ik wist dat ik kwaad was, jaloers was etc… niet eens dagen later of zo, maar zelfs op het moment van het gevoel zelf (je zou het dan gewaarzijn kunnen noemen). Toch leek het ergens ook op laten passeren maar ik kon mijn vinger er niet opleggen wat er dan juist ontbrak. Door een samenloop van lectuur, enkele inzichten en ervaringen van de afgelopen weken en deze trigger ben ik er nu achter!

????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Love it!

Wat ontbrak kwam als een rode draad door ‘de laatste tijd’ glippen, in consulten, in workshops, in meditaties, in boeken, in inzichten: het was liefde, een liefdevolle reactie, een vriendelijk gewaarzijn: “Love it”, kwam een aantal keer in me op.  Ik moest niet alleen gewaarzijn van het gevoel, er als het ware passief bij aanwezig blijven, er hoort een actieve kwaliteit bij: liefdevolheid, je moet er een laagje liefde aan toevoegen. Grappig natuurlijk want ik heb dit in de cursus Mindfulness altijd zo sterk benadrukt. Toch had ik de bewoording ‘love it’ nodig om het actie-gerichte ervan te beseffen en nu concreet te kunnen toepassen op mijn eigen negatieve emoties. Dus dat heb ik gisteren gedaan en ik moet zeggen het was echt anders. Mijn gevoel, alle gedachten er rond, mijn fysieke sensaties, alles kreeg ruimte, een liefdevolle ruimte, het werd omarmd. Alsof ik een groepsknuffel gaf aan mijn innerlijke wereld op dat moment, zalige vrijheid (bliss?). Ik voelde ook verzachting, niet enkel naar mezelf, maar ook naar de andere persoon. Ik kon ook duidelijk zien hierdoor hoe de afgescheidenheid tussen mensen een illusie is, dat het niet enkel ‘haar/zijn’ pijn is en ‘haar/zijn’ stuk versus ‘mijn’ stuk, dat we daardoor vaak nog meer afgescheidenheid creëren. Wanneer er dingen getriggerd worden is ER pijn en die heeft liefdevolle aandacht nodig, van wie dan ook. Het is oké om je gekwetst, kwaad, of teleurgesteld te voelen, het is menselijk om fouten te maken, we moeten niet perfect zijn en we mogen onszelf graag zien! Wat je verwelkomt daar kan je niet van dissociëren, dat integreer je en kan je op een gezonde manier overstijgen. Wat je ook tegenkomt in jezelf: love it! Dat wens ik iedereen toe alleszins.

Out of the closet?

Wat wilde er dan uiteindelijk uit de kast komen? Een kant van mij die wil ervaren, expressief zijn, wil verbinden en knuffelen en lachen, dansen en zot doen, een kant die openstaat voor andere mogelijkheden, die niet alles onder controle heeft of alles perfect wil, die ook van imperfectie kan houden, die zacht wil meegaan met de flow en die bereid is te ontvangen wat het leven te bieden heeft: mijn vrouwelijke kant. Die was er wel al, maar vooral aan de buitenkant en op macroniveau. Op microniveau en intern ontbrak het aan knuffels. Helder & liefdevol gewaarzijn, wijsheid & liefde, licht & warmte, beiden zijn belangrijk!  Ik wist dit uiteraard al lang, heb er zelfs een thesis over geschreven maar dankzij deze ervaring kom ik nu weer een stukje dichter bij de belichaming ervan, een stapje dichter bij Heelheid!

Winnie

met

Zin & Zen